این پست مخاطبان خاص دارد از دوستان گودری و آنها که نمی دانند
"عبارت از چیست؟"
عذر می خوام


عرض شود که
"منی که دست ندارم چگونه کف بزنم؟"

این وبلاگ مصداق تام "عنتری که لوطیش مرده بود" است
اینجا عدم است
عدم نه برابر هستی
عدم! عدمی که هیچ نیست
عدمی که می خواهد سر به تن "بود"های پوشالی نباشد

من به تنهایی چند لشکر، "یاغی" هستم!
و چند جهنم ،مجرم!
و به اندازه ی تنفر کرور کرور "جنس دوم " بی شخصیت وبی ادب! بی ادب تر هم!
من فروردین نمی کشم ولی می خواهم "رند خواب دیده{و معجزه ی کلمات}"،"سر حلقه ی رندان جهان، احمد فردید" باشم آنجا که فحش می کشید به کسانی که بت های ذهنی خیلی ها بودند ، به کسانی که بت های ذهنی خیلی ها شدند
از آل احمد منفور بگیر تا....

من قائل به انسانم و این اومانیته است که یخه ام را گرفته
که فحش بده!
من قائل به عدالتم چه که"هر کس بخاطر ظلمی که بهت کرده، مستحق مجازاته. اگه ببخشیش، اونو از حقش محروم کردی."
مصداق این عدل فطری همانا آن بچه اوبی ِ دانشمند و با ادب است که تمامی سرمایه های بشری را غصب کرده تا صبح صلح به پا کند
با سایکولوژی ای که طفل حرام زاده ی کفر ممالک باختر است
اگر این لفظ را برای موضوع بر حقش به کار نگیری
به کلمه کفر ورزیده ای
و حق آن" آغا" را که سروش دباغی را لینک می کند که هاست و دومینش تمام شده ادا نکرده ای
اصلا آنچه که "مادر به خطا" افاده می کند، "تخم حیض" افاده می کند
"بی ادب" و "بد" نمی رساند
"کلمه خداست" حرمت می بایست نگه داشت
اینا مباحث عمیق فنومنولوژیکه که شعور برخی، خوب! نمی رسه بهش
شاملو ای را لینک می کند که آنقدر برایم حرمت دارد که لینکش نمی کنم حتی
و حضراتی که دو خطش را زندگی نکرده اند چنین می کنند
تو "باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاری ست" را چه می فهمی؟ غلام بچه!
من جنون اواخر نیچه ام
من مارکی دوساد ام در تیمارستان
من خودکشی فرویدم از کثرت سیگار
و بر سر در آکادمی های گند گرفته ی شما تف هم حواله نمی کنم
"نه فریدونم من ، نه ولادیمیرم"

اینجا من نه حرفی برای گفتن دارم
نه کسی را به داوری گرفته ام
نه نظر این جماعت برایم اهمیتی دارد، بسته بودن سیستم کامنتینگ هم به همین جهت است
نه آنها را که احساس می کنند حرفی هستند در کلمات بی معنای عصر آهن، به شمار می آورم
هیچ چیز به اندازه ی توهم فرزانگی و منورالفکری های دو زاری...... خونم را به جوش نمی آورد، هیچ چیز!
چه که اگر توهم فرزانگی این نعیمی نام نبود- که برای به سخره گرفتنش، همان سی ثانیه که وبلاگ گلمنگلی اش را بالا پایین کردم وسوژه های ناب بسیاری به چشمم خورد، بس بود- قریب به یقین این خریت(نوشتن این پست) را مرتکب نمی شدم
بروید خود را باشید!

اینجا، این روسبی باکره (منظورهمین چس ناله گاه محزون است. که شاهد بازاری اش کرده اند، دوباره کسی به خودش نگیره)بنا نبود دست غیر بیفتد
که افتاد، اساسا باید افتاد، می اندازندت!

حتی آنقدر "من چه گویم یک رگم هشیار نیست!/شرح آن یاری که او را یار نیست! "
که اینجا را بعد از پاپیولر شدنش
نه پسورد دار کردم
نه ترمینیت کردم
نه نوشتنم را متوقف می کنم

نوشته های اینجا اساسا نمی خواهند قابل اعتنا باشند
اعتنا! کدام اعتنا؟ اعنتا ی تو ی ابنه ای؟ چه کسی داور است این میان؟

تو داشتی اون وقت که من دوم راهنمایی پی ابن عربی بودم
المیزان می خوندم، هدایت می خوندم، راسل می خوندم
کامو می خوندم، سارتر می خوندم...................

اینجا‍‍ بنا بود چس ناله گاه ما باشد و هفت هشت ده نفر دوست نزدیک
و بیست سی نفر همدرد در دنیای مجازی در این ایجاز بی انتها بخوانندش
و دور هم" به سرنوشت خویش ناله ساز کنی{یم}"
ولی النهایه "سرنوشت تو{مرا} را بتی رقم زد که دیگرانش می پرستیدند"

از آنها که بی دلیل تخم نفرت می کارند، سپاسگزارم

به هر حال" کسی جرمی نکرده گر به ما این روزها مهری نمی ورزه
بهایی داشت این دل پیش تر ها، که دراین روزا نمی ارزه"

"سری بر زانوی غم داشتم در کنج تنهایی
کمینگاه جنون کردی مقام عزلت ما را"


پ.ن1:همه عبارات داخل گیومه پی نوشت دارد که یا اشاره به مطلبی، حادثه ای چیزی است یا نقل مستقیم
که حوصله ندارم بنویسمشان، مهم هم نیست
پ.ن2:از خودم عذر می خوام که این پست رو گذاشتم
پ.ن3:بین من و هیچ مونثی در آن خراب شده هیچ نبوده و قرار هم نیست باشد
پ.ن4:انسان ها "ورای نیک و بد" هستند و نباید حکم صادر کرد و برچسب زد حتی به آن ابنه ای فوق الذکر
پ.ن5:آن پستی که به مذاق برخی خوش نیامده و پیراهن خلیفه ی مقتولش کرده اند، تنها یک عکس است با فوکوس روی یک بخش آن بدون هیچ دخل و تصرف !
و حلقه ی فکری یوگی و دوستان عنوانی طنز امیز است برای انها که احساس می کنند صدایی هستند
چه در آن کانون اندیشه! باشند چه نباشند چه به هم مربوط باشند چه نباشند
تنها لینکشان هست و نوشته هاشان و ذهن مخاطب
و یقینا هر کسی ارزش توهین ندارد
آن هم برای این در اینجا آمد که اگر اینجا چس ناله گاه من است که هست و به همین اعتبار می نویسمش
این سمپوزیم هفتگی و مضمونش حتی یک پسا چسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس ناله است برای من!
پ.ن6:اینجا سوپاپ ذهن آشفته ی من است و خواهش دارم این رجاله های متوهم، دیگه من رو نخوانند و لینک را هم بردارند و....
پ.ن7:باز هم از خودم عذر می خوام
پ.ن8:عاقلان دانند.....

زیاده عرضی نیست

Labels: انسانی بسیار انسانی, روزمرگی, سردرد, و ما ادراک َ؟, چپ نوشت

I meant the other thing.

You will all be caught
with your diapers down!
      
That is a promise!
       
I make you this promise
on my mother's head!
      
For right here, today. Standing on the very head of my mother,
      
which is now on God's green earth,
     
which everybody
who wasn't born in a fucking sewer
     
ought to know and understand
to the very marrow of their bones!

They will invade you
in your beds,
    
they will snatch you from your hot tubs,
     
they will pluck you right out of
your fancy sports cars!
       
There is nowhere,      
absolutely nowhere,
        
in this God forsaken valley.
       
I'm talking about from the range of my voice,
right here

clear out to the goddamn Mohjave Desert
   
and beyond that,
 
clear out past Barstows

and everywhere else in the valley all the way to Arizona.
 
None of that area will be called the safety zone!
     
There will be no safety zone!

I can guarantee you
the safety zone
       
will be eliminated.

Eradicated.
       
You will all be extradited
to the land of no return!

It's a navigation to nowhere.

And if you think
that's going to be fun,

you've got another think coming.

I maybe a slime-bucket,

but believe me:
I know what the hell I am talking about.
             
I am not crazy.

Paris, Texas(1984)


این دیالوگ مال یک بابایی رو پل هوایی ست که وقتی تراویس(استنتن) داره رد میشه تو یه بازه ی زمانی چار پنج دیقه ای شنیده می شه
این فیلم از فرط خستگی نا نداره از جاش پاشه

پ.ن:این فیلم شما رو خواهد گائید
اگر ما تحت خود را دوست دارید نگاه نکنید

همّش فیلم می بینیم ما اینجا
و دود می کنیم
نخممون هم نیست
وایرلس هم را انداختن
ای دی اس ال هم چهار تا پله خرجشه
حالمان هم a بد نیست می گذرد
شما دوست داشتی باور کن یا نخواستی نکن

بعد از چند سالی که در سلک لائیسیته ایم به هوای کتاب شهید جاوید صالحی نجف آبادی سمت قفسه کتاب مذهبی رفتم
شعر گا کردیم خودمان را
و ملغمه مهیبی است شعر رویایی و احمدی و باباچاهی و آتشی و.... با تحریر الروضه فی شرح اللمعه و پینک فلوید و دیلان و سالو و نیچه و...

حقوق وطنی شیافت می کنیم
از مال امامی و کاتوزیان و شهیدی و شمس و صفایی و شهید اول و ثانی بالا می رویم
کم کم دارم می خونم. مجبوریم با مقام معظم استاد-آقای دکتر وارد دیالوگ شویم
حوصله نداریم و نمی دانیم چرا می نویسیم
راستش لاس خونمان کم شده است
از طرفی نفرتی که از بلاهت زنانه دارم دست و پایم را بسته است
به هر حال همه آتش ها از گور آن راست شونده بر می خیزد

این شعر هم از حافظ موسوی خوب شعری ست:

صداگذاری:

اول، صدای شاشیدن سگی بر دیوار
بعداً صدای صندلی چرخدار
قیژ...
قیژ...
حالا میکس صدای ساتور
روی استخوان زنده
و چند لحظه بعد:
صدای مته برقی
روی جمجمه زن
حالا:صدای بمب:
stop!
صدای این صحنه کامل است
لطفا گریم را عوض کنید
این قیافه
برای یک پیامبر پست مدرن
به اندازه ی کافی مسخره نیست!